onur altunbuken

sevgiden leblelebiler

İnsanların hayatında bir dönem vardır. 

Her şey üst üste gelir.

Hayat karabasan, gök çamura bulanmış, insanların yüzünden düşen bin parça ve bu hayat yaşanılası bir yer asla değildir.

Anlam karmaşası gibi bir hale dönüşür hayat ve herkes kendi hikayesinin nabzının şerbetini kaynata kaynata dem vurur, en ağdalısından.

Ne tuhaf değil mi?

Bir yandan da insanoğlu mutlu olmak istediğini söyler durur.

Hatta mutluluğun bir formülü olduğuna o kadar inandırır ki kendisini; cam bir fanus içinde özel kumaşlara sarılmış saklanan bu mutluluk iksiri uğruna, insanlar Tibet’e çıkamasalar da odalarının bir köşesinde oturup Tibet’in o enfes dağlarının manzarasını gözlerinde canlandırarak ne kadar huzura kavuşmaya yakın olduklarını sanıp dururlar.

İnsan tabiatının doğası gereği, değişim her zaman bizleri zorlar.

Hatta kendimizi törpülememiz çok uzun yıllarımızı alır.

Yüzleşmek çok serttir ama bir o kadar yumuşaktır.

Şahin gibi uçan insanoğlu, kendiyle başbaşa kaldığında adeta kediye dönüşüp kendi çemberinde pısıp durur. Ama aslında içinde aslan yatar, en yüreklisinden…

“Her şeyden çok sıkıldım, acaba ben bu hayatı mı yaşamak istiyorum, bu şehir beni çok yoruyor, arkadaşlarımı tanıyamaz oldum, ailem çok üstüme geliyor, bir sevgilim bile yok, hatta en son hoşlandığım hatta uzun uzun seviştiğim o adam kalbimi kırıp beni ortada bıraktı, her şeyi geri de bırakıp gitmek istiyorum, ah Serdar şarkıların yine haklısın hayat beni neden yoruyorsun, kafamda deli sorular, bu şehirde değil bambaşka bir şehirde yaşamımı kurup yaşamak istiyorum, nefes almak istiyorum…”

Bir şey itiraf etmeliyim ki, bu şikayetler uzar gider.

Gerçeği farketmek için sorulara her zaman ihtiyaç, düşünen insana da her zaman yol vardır.

Ne yazık ki bu düşünme ve sorulara boğulma süresi o kadar kısadır ki;  bir anda bataklığa dönüşür ve gerçeğin üzerine gitmek yerine gerçeklikten tamamen kaçınılır.

Hayatın karanlık yüzüne sığınılır. (kendi kafamızda yarattığımız karanlık yüzü)

Bu insanlar için kendi düşünceleri hep doğrudur. Ama hayat hep zordur.

Herkes hayatın ne kadar zor olduğundan yakınsa da; ben hayatın çok basit ve sevgiden yaratıldığına yürekten inanıyorum.

Korkularla büyütülen insan toplulukları artık bu yeni dönemde sevgi düzlemine geçmeye başladı.

Sevginin içinde asla korku olmaz; koşulsuz bağlanma olur, ümit olur, aşk olur, meşk olur, hatta sözler anlamını yitirir yürekler konuşur.

İnsanlar sakinleşir. Tazelenir. Kendisiyle yüzleşir. Özenle farkeder ve etrafına sevgisini yayar. Demlenir. İçinde bulunduğu her anın kıymetini bilir. Bilinçli ama daha bir yürekten yaşamak ister kendisini.

Her insan nasıl bir hikaye ise, yaşamında maddelerle anlatılacak maalesef bir formülü yok. Olsa seve seve paylaşırdım herkesle.

Şimdi her şeyi bir kenara bırakalım.

Bütün olumsuzluklarımız üstünü kalın kalemlerle çizik atalım.

Elimizde bize kalanların değerini anlayalım.

Yaşadığımız bu dünyayı, doğayı, evreni; anlayalım, kavrayalım. (çok mu zorlanıyorsun bunun için adım atman bile yeterli)

İşe kendimizden başlayalım ve koşulsuz kendimizi sevelim.

İşte sevmek zamanı; sevgiden leblebiler yiyelim…

(Floransa’dan sevgilerimle)  24/12/12